Het huis opent zich niet aan de straat, maar naar een besloten patio.  daar markeert de inkom de overgang tussen rust en leven: het slaapvertrek op het gelijkvloers en de leefruimte aan de tuin.

In het dakvolume schuift een kamer naar voren.  Niet als een toevoeging, maar als een vanzelfsprekende verheffing die de verdieping adem en betekenis geeft. 

Voor de kinderen ontstaat een plek die baadt in de avondzon en haar blik richt op de kerktoren, een vertrouwd anker in het landschap.

Het licht vindt zijn eigen weg.  Het glijdt langs claustra, valt van boven door een koepel of wordt zorgvuldig gekadreerd. 

Elk raam is ontworpen als een antwoord op de ruimte die het verlicht.