Sommige woningen tonen zich meteen. Andere laten zich langzaam ontdekken.

Aan de rand van het bos begint die ontdekking al bij de toegang. Een kronkelend pad slingert langs de brievenbus, die zich evenwijdig aan de woning opstelt. Zo ontstaan overgangsruimtes waarin de bezoeker niet aankomt, maar geleidelijk wordt opgenomen in de architectuur.

Ook de materialisatie kiest niet voor contrast, maar voor verstilling. Het witte buitenschrijnwerk vloeit haast onmerkbaar samen met het traditioneel wit gevoegde gevelmetselwerk. Houten raamprofielen, verspringend in diepte en breedte, vinden hun echo in de houten binnendeuren.

Doorheen de dag tekent het licht de woning telkens opnieuw. Zon en schaduw wisselen elkaar af, versterken zichtlijnen en geven de afzonderlijke woonfuncties een eigen geleding, zonder de verbondenheid van het geheel te verliezen.

Een woning die niet wedijvert met haar omgeving, maar zich er zachtjes in nestelt.